EKONOMİ

İlçenin ekonomik yapısına bakıldığında, genel olarak tarım ve hayvancılığın yaygın olduğunu görürüz. Bunun yanında ekonomik katkı sağlayan diğer bir unsur da 12.745,5 hektar olan orman varlığıdır.

Dumlupınar’ın kuruluşundan itibaren en hareketli ekonomi yaşama geçiş, Osmanlı İmparatorluğu döneminde 1800’lü yıllarda Fransızlar tarafından yapılan Afyon-İzmir demiryolu hattının faaliyete geçirilmesi ile başlamıştır.

Uşak, Afyon ve Kütahya illerinin, Dumlupınar çevresindeki yerleşim yerlerinin ekonomik merkezi bu dönemde Dumlupınar olmuştur. 1928 yılında öğretmen Ali Galip YOLUÇ’un çabalarıyla ilçede kurulan Pazar ve bu pazarda satılan mallar İzmir’e kadar trenle sevkedilmekteydi.

1970’lere kadar ilçede Perşembe günleri kurulan pazara gelen pazarcı esnafının üç gün önceden gelmeye başladığı ve istasyondan Pazar yerine Pazar esnafının mallarının naklinin ilçe halkı tarafından ücret karşılığı yapıldığı, pazarın 5 gün boyunca sürdüğü ve ilçenin ekonomik canlılığının sürekli olduğu, ilçe halkı tarafından özlemle anımsanmaktadır.

1970 depreminden sonra ilçe halkında Almanya’ya gitme özentisi başlamış, Gediz depremiyle birlikte bu yörelere Almanya’ya gidiş için öncelik tanınmasından yararlanılarak pek çok kişi Almanya’ya, daha sonraları da diğer Avrupa ülkelerine çalışmaya gitmiştir.

Yine 1970’lerde çevre il ve ilçelerin karayollarının yapılması, demiryoluna olan rağbeti azaltmış, taşıma araçlarının çoğalması ile daha kısa süreli taşıma olanağı doğduğundan, ilçede 1988 yılına kadar ekonomik yaşam gerilemiştir. İlçemizden 1970-1988 yılları arasında büyük bir nüfus göçü yaşanmıştır.

1970 ve daha sonraki yıllarda yurt dışına gidenler, 1988 yılına kadar gözle görülür bir yatırım yapmamışlardır.

1987 yılında ilçe statüsüne kavuşup 1988 yılında teşkilatlanmaya başlamasıyla ekonomik gerileme ve göç durmuştur. Ancak ekonomik gelişmeye ön ayak olacak bir yatırım gerçekleştirilememiştir. Bunun da nedeni ilçe halkından müteşebbis kişilerin bulunmamasıdır.

İlçede kurulan bir Anonim Şirket tarafından yaptırılan un fabrikası 1993 yılından itibaren özel sektör tarafından tam kapasiteyle olmasa bile kısmen çalıştırılırken şuan faaliyetine son vermiş durumdadır. 1997 yılı içinde ilçemizde bir un fabrikası daha yapılmış ve hizmete geçmiştir.

İlçemiz belediyesi tarafından yaptırılan Soğuk Hava Deposu deneme yapıldıktan sonra hiç kullanılmamıştır.

Bunlar dışında ilçede 2 oto tamirhanesi, 2 elektrik-elektronik tamirhanesi, 2 marangoz atölyesi ve 1 tane de akaryakıt istasyonu bulunmaktadır.

Yüylük Köyü’nde 40 adet dokuma tezgahı olup çalışmasını ekonomik nedenlerden dolayı sürdürememektedir.

İlçe sınırları içinde bir sulama göleti olup sulama kanalları müteahhit firma tarafından sağlam yapılmadığından göletten sulama için yararlanılamamaktadır. Şehitliğin sulaması bu göletten yapılmaktadır.

İlçemizde mevcut kooperatiften biri Tarım Kredi Kooperatifi, diğeri de pancar üreticilerinin Pancar Kooperatifidir.

Nüfusun %48’i çiftçi, %2’si esnaf ve sanatkar, %2’si serbest meslek sahibi, %4’ü memur, %1’i işçi, %3’ü de emeklidir. Geriye kalanlar ise yurt dışında çalışanlar ile diğer meslek sahipleri ve işsizlerdir.

Dumlupınar’da en çok rastlanan maden, linyit kömürüdür. Allıören Köyü’nde kaolen madeni vardır. Kızılca Köy ile Dumlupınar arasında bulunan linyit kömür ocağı zaman zaman kısa aralıklarla çalıştırıldıktan sonra kapatılmaktadır. Şuanda işletilen Yüylük-Oysu köyleri arasında grafit madeni bulunmaktadır.